Gastblog: Recensie ‘Versplinterd!’

Ik heb al wel eens eerder een gastblog geschreven voor Laura. Toen ze mij weer vroeg iets te schrijven, twijfelde ik geen moment, en ben ik meteen aan de slag gegaan. Dit keer een recensie van het gloednieuwe boek ‘Versplinterd’.

Dani Atkins

Nadat ik het fascinerende boek, althans, zo vond ik hem er van de buitenkant uitzien, een aantal keer in de boekhandel had zien staan, besloot ik hem op mijn verlanglijstje te plaatsen voor mijn verjaardag, die al snel dichterbij kwam. Toen die grote dag gekomen was, hoopte ik vurig dat ik een van de veelvuldige uitgegeven boeken zou mogen krijgen. Maar helaas, er werd mij veel gegund op de regenachtige dag in augustus, maar er was geen gloednieuw exemplaar van het boek ‘Versplinterd’ bij.

Een geruime maand later, toen ik met mijn moeder nog even vluchtig door de plaatselijke bibliotheek dwaalde, en op zoek was naar een paar geschikte kinderboeken (ik moet namelijk kinderboeken lezen voor mijn opleiding tot schooljuf), kwam ik het boek weer tegen. Daar stond het, op de bovenste plank! Ik was meteen weer verknocht aan deze bijzonder uitnodigende (omslag)afbeelding. En vooral die naam. Versplinterd. Wat zou er versplinterd zijn? Iemand? Of een voorruit van een auto door middel van een ongeluk? Steeds meer vragen kwamen in mij op na het zien van dit boek. Ik besloot het boek te lenen en begon op een treurige zondagmiddag te lezen.

Mijn eerste leven eindigde op een regenachtige decemberavond, om zeven minuten over half elf, in een uitgestorven straat bij de oude kerk. Mijn tweede leven begon circa tien uur later, toen ik onder de verblindende ziekenhuislampen wakker werd met een fikse hoofdwond en een leven waar ik me niets van herinnerde. Ik was omringd door vrienden en familie, wat een opluchting had moeten zijn. Maar dat was het niet, omdat een van hen al vrij lang dood was.

Maandag nam ik het boek mee naar school, omdat ik mijzelf er niet meer vanaf kon houden. ‘Versplinterd’ werd dan ook de oorzaak van een ongelofelijk mislukte bijeenkomst, die ik gepland had met mijn mede studenten. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik niet zo gemotiveerd was als ze op het eerste gezicht van mij dachten… Gelukkig lieten ze me gaan, toen ik alweer begon te lezen in het boek. Maar wat trok mij dan zo aan? Was het de persoon waar het om ging? Nee, het waren de woorden die beschreven wat er in een vrouwenhoofd omging. De woorden, precies goed gekozen, om mij in een waan te laten het boek in een keer te willen uitlezen. Niet dat ik daar de gelegenheid voor had, maar toch was het me al bijna gelukt. De woorden, waarnaar ik steeds meer verlangde als ik even niet kon lezen in het boek. De woorden, die de momenten uit het boek geweldig mooi beschreven, alsof ik het zelf meemaakte. Alsof de momenten, die maar een paar seconden zouden duren, wel op tien bladzijden beschreven konden worden en veel langer leken te duren.

Was dat het enige wat mij trok? Welnee, er was nog zoveel meer! De vrouw uit het boek was van dezelfde leeftijd als ik zelf. En de spanningen waren soms niet te harden. Vooral toen ze achterna gezeten werd. Of werd ze niet achtervolgd? Was het vanwege de kou en de hoofdpijn dat ze zomaar op straat viel? Of viel ze niet eens op de straat? En wie was die innige geliefde, die ze al jaren had gemist? Of was hij er wel geweest, maar was ze zelf met heel andere dingen bezig? Wie was ze eigenlijk zelf? En wie zou haar eerlijk de echte, ware waarheid vertellen?

Nederlandse versie: Versplinterd

Engelse versie: Fractured

Ben jij van plan om dit boek te gaan lezen?

Liefs,

Lydia (19 jaar)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s